احسان محمدی -«اگر کسی نپرسد، هیچکس جواب نخواهد داد.» این جمله در فیلم «اسپاتلایت» به کارگردانی «تام مککارتی»، مثل یک چراغ کوچک روی مهمترین وظیفه خبرنگار روشن میشود. پرسیدن. شاید تمام داستان خبرنگاری در همین یک جمله خلاصه شود. آنهایی که کنار زمین ایستادهاند، خوب میدانند پرسیدن همیشه آسان نیست. گاهی یک سؤال، یک نقد یا یک گزارش میتواند آدم را از دایره دوستان خارج کند. اما خبرنگار آمده است که بپرسد. فوتبال، فوتسال و فوتبال ساحلی ایران هم بخشی از تاریخش را مدیون همین پرسشها و روایتهاست.
خبرنگار ورزشی بودن شبیه تماشای فوتبال از روی صندلی راحتی نیست. گاهی باید از شادی دیگران بنویسی وقتی خودت خستهای. باید شکست تیمی را روایت کنی که دوستش داری. باید از بازیکنی بنویسی که امروز قهرمان است و فردا شاید کسی سراغش را نگیرد.
علیرغم برخی درشتیها، زیر میکروفن زدنها، قهر کردن از کنفرانس خبری و سرسنگینیها، در فوتبال و فوتسال و فوتبال ساحلی، خبرنگارها قصه آدمهایی را نوشتهاند که بعدتر ستاره شدند. از بازیکن جوانی که در یک سالن کوچک دیده شد تا مربیای که بعد از سالها تلاش به یک نیمکت بزرگ رسید. آنها حافظه این ورزشاند، اما عجیب اینکه حافظهنویسها خودشان اغلب فراموش میشوند. گمنامند و عادت کردهاند در سایه باشند.
کمتر کسی میبیند خبرنگاری که نیمهشب بعد از یک بازی تمامنشدنی باید گزارشش را تحویل بدهد، کمتر کسی میبیند کسی که برای یک سؤال ساده، ساعتها پشت در میماند، کمتر کسی میبیند خبرنگاری را که به خاطر یک نقد، مورد قضاوتهای غیرمنصفانه قرار میگیرد. همه، خبرها را آماده و دست اول میخواهند. شسته رُفته و حتی باب میل!
خبرنگارها گاهی باید انگ بشنوند، گاهی متهم میشوند که چرا نوشتهاند، چرا پرسیدهاند، چرا نپرسیدهاند! این حرفهی است که از دور دل میبرد از نزدیک زَهره و روان!
«روز خبرنگار» در ایران به یاد جوانی 30 ساله که چشمانی آرام، چهرهای ساده، بیادعا و مصمم داشت نامگذاری شده است. شهید محمود صارمی.
خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) که در جریان مأموریت خبری خود در افغانستان، در ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ در شهر مزارشریف به همراه هشت نفر از کارکنان کنسولگری ایران، توسط نیروهای طالبان شهید شد. او که برای پوشش تحولات افغانستان و رساندن صدای مردم آن منطقه فعالیت میکرد، آخرین گزارشهایش را در شرایطی مخابره کرد که خطر را به جان خریده بود. پس از این حادثه، ۱۷ مرداد در تقویم رسمی ایران به عنوان «روز خبرنگار» نامگذاری شد تا یادآور فداکاری خبرنگارانی باشد که در مسیر اطلاعرسانی و حقیقتجویی گاهی جان را و گاهی عمر و مال و آبرو و توان را ... هزینه کردهاند.
این روز را به خبرنگارانی که با همهی دشواریه هنوز مینویسند تبریک میگوییم. آنها که به قلم، حقیقت و شرافت حرفهای و انسانی وفادارند و گرفتار عشقی هستند که شاید همیشه جوابش، دیده شدن نباشد.
