گزارش یک-در فوتبال، همه چیز به گل، جام و سکوهای قهرمانی ختم نمیشود. گاهی یک نامه، یک پیام تبریک و پاسخی صمیمانه، ارزشی فراتر از یک مسابقه پیدا میکند؛ زیرا نشان میدهد فوتبال همچنان یکی از معدود زبانهای مشترک جهان است؛ زبانی که میتواند حتی در میان تفاوتهای سیاسی و فرهنگی، مسیر احترام، گفتوگو و همکاری را هموار کند.
پاسخ رافائل لوزان آبال، رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا، به پیام تبریک مهدی تاج پس از قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶، نمونهای روشن از همین نگاه است.
او در این پیام نوشت: «پیام شما را با قدردانی فراوان دریافت کردیم. سخنان شما از صمیم قلب مورد قدردانی همه اعضای فدراسیون فوتبال اسپانیا قرار گرفته است. ما عمیقاً از دوستی و حمایت شما سپاسگزاریم و مشتاقانه منتظریم تا به تقویت روابط میان فدراسیونهای خود ادامه دهیم.»این جملات، صرفاً یک پاسخ تشریفاتی نیست.
تأکید بر «دوستی»، «حمایت» و «تقویت روابط» نشان میدهد که فوتبال میتواند بستری برای توسعه ارتباطات حرفهای و انسانی میان فدراسیونها باشد. امروز که فوتبال بیش از هر زمان دیگری به تبادل دانش، تجربه و همکاریهای آموزشی، فنی و مدیریتی نیاز دارد، چنین ارتباطاتی میتواند افقهای تازهای را پیش روی دو کشور قرار دهد.
در سالهای اخیر نیز مواضع دولت اسپانیا در قبال تحولات منطقه غرب آسیا و تأکید بر حقوق مردم فلسطین، نشان داده که مادرید تلاش دارد در برخی موضوعات بینالمللی، رویکردی مستقل و مبتنی بر اصول انسانی اتخاذ کند.
در چنین فضایی، شکلگیری ارتباطی گرم و محترمانه میان دو فدراسیون فوتبال، میتواند بر پایه احترام متقابل و منافع مشترک ورزشی، بیش از گذشته گسترش یابد.
فوتبال ایران و اسپانیا هر دو از پشتوانهای ارزشمند برخوردارند.
یکی با سابقهای غنی در آسیا و دیگری با یکی از موفقترین ساختارهای فوتبالی جهان. تبادل تجربیات در حوزه آموزش مربیان، توسعه فوتبال پایه، فوتبال زنان، استعدادیابی و مدیریت آکادمیها، میتواند دستاوردهایی ملموس برای هر دو طرف داشته باشد.
چنین همکاریهایی دقیقاً همان چیزی است که رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا نیز در پیام خود از آن با عنوان «تقویت روابط» یاد کرده است.
در روزگاری که اخبار اختلاف و تنش، بخش بزرگی از فضای بینالمللی را به خود اختصاص داده، این جنس از مکاتبات یادآور یک حقیقت مهم است؛
اینکه ورزش هنوز ظرفیت ساختن پلهایی را دارد که سیاست بهتنهایی از ساختن آنها ناتوان است. احترام متقابل، گفتوگوی سازنده و تعامل حرفهای، سرمایههایی هستند که اگر بهدرستی حفظ شوند، میتوانند به همکاریهای بزرگتر در آینده منجر شوند.
این نامه در باطن، نشانهای از جایگاه دیپلماسی ورزشی و اعتباری است که فوتبال ایران در مناسبات بینالمللی برای خود ایجاد کرده. اگر این مسیر با نگاه بلندمدت، تعامل سازنده و برنامهریزی ادامه پیدا کند،
میتوان امیدوار بود که روابط نزدیکتر میان فدراسیونهای فوتبال ایران و اسپانیا، به همکاریهایی تبدیل شود که سود آن، در نهایت به توسعه فوتبال دو کشور و تقویت پیوند میان ملتها خواهد رسید.
