میدان در تسخیر هم‌پیمانان
جام جهانی ۲۰۲۶ تمام شد، اما چیزی که از دل آن بیرون آمد فراتر از یک نتیجهٔ ورزشی بود.
ستون آخر - ساعتی پس از سوت پایان فینال جام جهانی، صحنه‌ای در برخی خیابان‌های ایران دیده شد که کمتر کسی پیش‌بینی‌اش را می‌کرد؛ کلیپ‌هایی که در ساعات بعد از بازی در فضای مجازی دست‌به‌دست شد، جوانانی را در تهران و مشهد و شهرهای دیگر نشان می‌داد که با در دست داشتن پرچم اسپانیا، خیابان‌ها را به جشن کشیده بودند و شادمانی‌شان را با بوق ماشین و رقص و شادی به نمایش گذاشته بودند.
اسپانیا در طول جنگ تحمیلی اخیر که رژیم صهیونیستی و متحدانش بر ایران تحمیل کردند، یکی از معدود کشورهای اروپایی بود که به‌جای همراهی با روایت غرب، بر مواضع مستقل خود پافشاری کرد. همین موضع‌گیری، اسپانیا را در ذهن مردم ایران از یک تیم فوتبال صرف، به نمادی از «همراهی» تبدیل کرده بود. برای همین، قهرمانی این تیم، در نگاه بسیاری از هم‌وطنان، جشنی دوچندان بود؛ هم برای فوتبالی درخشان و هم برای پیروزی کشوری که «هم‌مسیر» ماست.
وقتی پیام‌های رسمی مقامات را در کنار تصاویر خیابانی بگذاریم، تصویری کامل از یک همدلی ملی شکل می‌گیرد؛ همدلی‌ای که از ایوان قدرت تا کف خیابان، یک‌دست پیش رفت. جوانانی که پرچم اسپانیا را در دست چرخاندند، شاید بسیاری‌شان حتی تمام بازیکنان تیم قهرمان را نمی‌شناختند، اما می‌دانستند این قهرمانی، قهرمانیِ کشوری‌ست که در روزهای سخت، کنار مردم ایران ایستاد. جام جهانی ۲۰۲۶ تمام شد، اما چیزی که از دل آن بیرون آمد فراتر از یک نتیجهٔ ورزشی بود؛ تصویری از پیوندی که میان دو ملت، از میدان‌های فوتبال تا خیابان‌های تهران و مشهد، به‌روشنی خودش را نشان داد.
