مهدی حدادپور - ایران در دور مقدماتی جام جهانی 1990 به مصاف تیم ملی چین رفت، مرور اتفاقات آن دوران و بررسی شرایط آن روزگار فوتبال ملی به شما نشان می دهد که علت خاص بودن این بازی چیست.
در بهار سال 68 مهدی مناجاتی 43 ساله به جای زنده یاد پرویز دهداری، سرمربی تیم ملی شد، با حضور او تصور می شد بازیکنان ملی پوش سابق که به علت اختلاف با دهداری از تیم ملی استعفا داده بودند به تیم ملی برگردند، برخی از آنها مثل غلامرضا فتح آبادی، احمدسجادی، مرتصی فنونی زاده، ضیا عربشاهی و فرشاد پیوس قبل از آن به اشکال مختلف به تیم ملی برگشته بودند اما ستارگان زیادی مثل محمد پنجعلی، مهدی ابطحی، ناصر محمدخانی، حمید درخشان، شاهرخ بیانی، شاهین بیانی، مرتضی یکه، عبدالعلی چنگیز و... دور از پیراهن تیم ملی بودند.
هیچ کدام از بازیکنان بزرگ مستعفی به جز مهدی ابطحی با حضور مناجاتی به تیم ملی برنگشتند و تیم ملی بدون بسیاری از ستارگان روز فوتبال، خود را از وجود ثروتی عظیم محروم می کرد.
در همین اوضاع و احوال، در اردوی برون مرزی تیم ملی، 4 بازیکن اصلی تیم ملی مبادرت به انجام رفتاری کردند که جریمه آنها حذفشان از تیم ملی بود، خط خوردن نادرمحمدخانی، مرتضی فنونی زاده، سیروس قایقران و مجتبی محرمی که بازیکنان اصلی ترکیب تیم بودند، به تضعیف تیم منجر شد در این احوال جواد زرینچه هم محروم شد تا به جز 8-7 ستاره مستعفی 4 بازیکن اصلی تیم ملی باقی مانده را هم نداشته باشیم.
در خرداد ماه 68 اتفاق تلخ دیگری هم رخ داد و بنیانگزار کبیر جمهوری اسلامی دیده از جهان فروبست و بازیهای تیم ملی بنا به درخواست فدراسیون وقت به تعوبق افتاد و دیداری که قرار بود 20 خرداد ماه برگزار شود به 24 تیر موکول شد.
تیم ملی از جامعه عزادار بدون 5 ستاره اصلی به استان لیائونینگ رفت و در شهر شن یانگ میهمان چین شد.
ترکیب تیم ملی اعجاب آور بود، محمد تقوی و محمد خاکپور 2 جوان 21 و 22 ساله در دفاع چپ و راست، پیراهن تیم را بر تن کردند، این 2 در آن روزگار چنان گمنام بودند که گزارشگر ایرانی بازی تا دقیقه 24 نامشان را نمی دانست!
تیم ملی با ترکیب عابدزاده درون دروازه، رضا حسن زاده، مهدی فنونی زاده، محمد تقوی و محمد خاکپور در دفاع، مرتضی کرمانی، مجید نامجو مطلق، سیدعلی افتخاری و سیدمهدی ابطحی در خط میانی و فرشاد پیوس و کریم باوی در خط حمله به میدان حریف رفت، با وجود همه کمبودها می توانستیم در دفاع چپ و راست از بازیکنان شناخته شده ای مثل انصاری فرد در چپ و فریبرز مرادی در راست بهره ببریم که اینگونه نکردیم، با وجود این که خیلی ها آماده گلباران تیم بودند، فرشاد پیوس در دقیقه 28 با ضربه سر دیرک دروازه چین را لرزاند اما در نیمه دوم چینی ها که از حمایت 25 هزار تماشاگر در شهر شمالی این کشور هم مرز کره و شوروی سابق بهره می بردند با 2 گل ما را شکست دادند، مناجاتی در نیمه دوم انصاری فرد و محسن گروسی را به میدان فرستاد اما چاره کار این تعویض ها نبود.
تیم ملی در حالی که می توانست یک تیم کامل شامل محمد پنجعلی، نادرمحمدخانی، مجتبی محرمی، شاهین بیانی، حمید درخشان، سیروس قایقران، حمید درخشان، شاهرخ بیانی، ناصر محمدخانی، چنگیز و علیدوستی را در میدان داشته باشد، خودش را به راحتی از داشته های خود محروم کرد.
24 تیر ماه 36 سال قبل روز خاصی بود، تلخ بود چون اولین بازی تیم ملی بعد از فوت امام امت (ره) بود، تلخ بود چون 5 بازیکن اصلی را در میدان نداشتیم، تلخ بود چون از چین باختیم، اما در روزی که فرشاد پیوس برای نخستین بار کاپیتان تیم ملی می شد، از جوانانی مثل محسن گروسی و محمد خاکپور بهره بردیم که بعدها از بهترین های فوتبال ایران شدند.
