دژ تسخیرناپذیر تیم ملی
مدافعان ایران اما فقط کم‌اشتباه نبودند؛ آن‌ها با جان و دل جنگیدند، از هر توپ مثل یک سرمایه ملی محافظت کردند و بارها خود را سپر حملات حریف ساختند.
گزارش ویژه - در شبی که نگاه‌ها به ستاره‌های پرشمار بلژیک دوخته شده بود، این مدافعان تیم ملی ایران بودند که یکی از ماندگارترین نمایش‌های دفاعی سال‌های اخیر را رقم زدند و اجازه ندادند که شیاطین سرخ در دومین بازی جام جهانی کاری از پیش ببرند. علی نعمتی با جنگندگی بی‌امان و تمرکز مثال‌زدنی، یکی از بهترین نمایش‌های ملی خود را ارائه داد. شجاع خلیل‌زاده مثل همیشه با شخصیت رهبری و جسارت همیشگی‌اش در قلب خط دفاع ایستاد و اجازه نداد مهاجمان حریف احساس آرامش کنند. محمدحسین کنعانی‌زادگان نیز در نبردهای مستقیم، مقتدر و کم‌اشتباه ظاهر شد و بارها حملات بلژیک را در نطفه خفه کرد.
در کناره‌ها هم شرایط تفاوتی نداشت؛ احسان حاجی‌صفی با تجربه ارزشمندش هر جا تیم به آرامش نیاز داشت حضور پیدا کرد و صالح حردانی با دوندگی بی‌وقفه و تعهد مثال‌زدنی، یکی از سخت‌ترین مأموریت‌های خود را با موفقیت پشت سر گذاشت. رامین رضائیان نیز علاوه بر وظایف هجومی، در کارهای دفاعی حضوری مؤثر داشت و تا آخرین لحظه برای پیراهن تیم ملی جنگید.
چیزی که عملکرد این نفرات را ارزشمندتر می‌کند، کیفیت حریف بود. آن‌ها مقابل بازیکنانی ایستادند که سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال اروپا بازی کرده‌اند و تجربه بزرگ‌ترین رقابت‌های جهان را دارند. با این حال مدافعان ایران نه‌تنها عقب ننشستند، بلکه در بسیاری از صحنه‌ها برتری خود را به حریف تحمیل کردند.
مقابل تیمی که سابقه سومی جهان را دارد و سال‌هاست در سطح اول فوتبال اروپا رقابت می‌کند، اشتباه نکردن خودش یک هنر بزرگ است. مدافعان ایران اما فقط کم‌اشتباه نبودند؛ آن‌ها با جان و دل جنگیدند، از هر توپ مثل یک سرمایه ملی محافظت کردند و بارها خود را سپر حملات حریف ساختند. اگر بیرانوند قهرمان دروازه بود، این مدافعان قهرمانان گمنام آن شب بودند؛ مردانی که با غیرت، تمرکز و فداکاری، یکی از مستحکم‌ترین نمایش‌های دفاعی سال‌های اخیر فوتبال ایران را رقم زدند.
