چشم به راه یک نمایش تمام ایرانی
با هر دو نیمه قلب بازی را ببینیم و دعا کنیم تیرک دروازه، داور و الهه فوتبال با ما نامهربان نباشند.
ستون آخر- احسان محمدی - پیش از دیدار حساس مقابل بلژیک در جام جهانی ۲۰۲۶ بخشی از قلب آدم با یاد آوردن گذشته گرم میشود. اینکه بازیکنان ایران در بازیهای بزرگ و حساس اتفاقاً نسخه بهتری از خود نمایش میدهند. چیزی شبیه بازی با ولز، اسپانیا، پرتغال، آرژانتین، یوگسلاوی و ... چرا نباید امیدوار باشیم به کسب امتیاز؟ به یک بازی شجاعانه، به یک بازی چشمنواز که جهان تحسینمان کند؟ امید آخرین فصلی است که خزان میکند. حتی بعد از پاییز.
نیمه دیگر قلب اما سعی میکند اهل حساب و کتاب باشد. بازیکنان بلژیک را مرور میکند. از «تیبو کورتوا» تا «کوین دیبروینه» و «جرمی دکو» و حتی «لوکاکو». حریف سرسختی هستند که بازیکنانش تجربههای بزرگ دارند، اندازه کافی دیدار تدارکاتی داشتهاند، دغدغه ویزا و پرواز ندارند و میخواهند یک ماموریت ناتمام و یک رویای بزرگ را با صعود به مراحل نهایی در ۲۰۲۶ کامل کنند. آنها خونسرد، مسلط، مجهز و با اعتماد به نفس به نظر میرسند، حتی برای پیروزی با اختلاف زیاد هم برنامه ریختهاند. حرفش را هم در رسانهها زدند ولی فوتبال با ۱۱ بازیکن درون زمین شروع میشود و هیچ سه امتیازی از قبل گارانتی شده نیست.
لطف جام جهانی و فوتبال دقیقاً به همین است. به همین نمایشهای غیرمنتظره. مثل توقف اسپانیای پر غرور مقابل «کیپورد» که به زحمت میشود روی نقشه جهان پیدایش کرد. «آندرانیک تیموریان»، «احسان حاجصفی» و «علیرضا جهانبخش» از نسل ۲۰۱۴ هنوز در کاروان ایران هستند، همان نسلی که «لیونل مسی» و رفقایش را به تحسین واداشتند.
«علیرضا بیرانوند»، «میلاد محمدی»، «مهدی طارمی»، «مهدی ترابی»، «سامان قدوس»، «رامین رضاییان»، «روزبه چشمی» و ... هم خاطرات رویارویی با اسپانیا و پرتغال پرستاره را از یاد نبردهاند. قبول دارم که شرایط این سه جام جهانی با هم قابل قیاس نیست اما ما «ایرانیم»، هیچوقت روزگار به کاممان نبوده. جفت شش نیاوردهایم، همیشه چیزی کم بوده و حالا شاید وقت خوش انتقام گرفتن از همه بدبیاریهاست، وقت مشت گره کردن مقابل تلخیها و خلق یک شادی بزرگ. با هر دو نیمه قلب بازی را ببینیم و دعا کنیم تیرک دروازه، داور و الهه فوتبال با ما نامهربان نباشند.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
