جام جهانی در سایه گیت‌های بازرسی

گزارش ویژه - قرار بود جام جهانی ۲۰۲۶ جشن فوتبال باشد؛ جشن ملت‌ها، فرهنگ‌ها و رقابت‌های ورزشی. اما هنوز توپ اول به حرکت درنیامده، تصویر دیگری از میزبان اصلی مسابقات در ذهن جهان نقش بسته است؛ تصویری از صف‌های بازرسی، بازجویی‌های طولانی، سگ‌های مواد‌یاب و مأمورانی که گویی بیش از آنکه میزبان یک جشن جهانی باشند، نگهبانان یک دژ امنیتی‌اند.

در روزهایی که تیم‌های ملی یکی پس از دیگری وارد آمریکا می‌شوند، خبرها بیشتر از آنکه درباره تاکتیک‌ها و ترکیب‌ها باشد، درباره کنترل‌های مرزی و محدودیت‌های ورود است. تیم ازبکستان هم مثل تیم ملی بلژیک در بدو حضور با بازرسی‌های سختگیرانه، فلزیاب و سگ‌های مواد‌یاب مواجه شد؛ تصاویری که در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای یافت و موجی از انتقادها را به دنبال داشت. درباره سنگال نیز تصاویر مشابهی منتشر شد که هرچند مسئولان این کشور توضیحاتی درباره آن ارائه کردند، اما اصل ماجرا نشان داد فضای حاکم بر جام جهانی بیش از حد امنیتی شده است.نماد این وضعیت اما ماجرای عمر عبدالقادر آرتان، داور سرشناس سومالیایی بود.

 داوری که با ویزای معتبر و تأیید رسمی فیفا راهی آمریکا شد، اما پس از ۱۱ ساعت بازجویی از ورود به کشور منع و اخراج شد؛ اتفاقی که رؤیای نخستین حضور یک داور سومالیایی در جام جهانی را نابود کرد. حتی برخی رسانه‌های غربی و نهادهای بین‌المللی این پرونده را نمونه‌ای آشکار از غلبه سیاست بر ورزش دانستند. شبیه این اتفاق برای عکاس رسمی تیم ملی فوتبال عراق افتاد و بازیکن این تیم هم ۷ ساعت بازداشت و بازجویی را تجربه کرد.مشکل فقط یک داور یا یک بازیکن نیست. گزارش‌ها از معطلی بازیکنان و اعضای کاروان برخی کشورها، سختگیری‌های ویزایی برای مسئولان، بازجویی از اعضای تیم عراق و هشدار بیش از ۱۲۰ سازمان مدنی درباره خطر بازداشت، اخراج یا محرومیت از ورود برای برخی بازدیدکنندگان حکایت دارد.جام جهانی قرار بود پلی میان ملت‌ها باشد، نه آزمونی برای عبور از موانع مهاجرتی. فوتبال زمانی زیباست که دروازه‌ها باز باشند؛ نه آنکه پیش از ورود به ورزشگاه، جهان پشت گیت‌های امنیتی متوقف شود. امروز انتقاد اصلی به آمریکا فقط سخت‌گیری نیست؛ بلکه این است که روح میزبانی را با منطق سوءظن جایگزین کرده است. و این، برای بزرگ‌ترین جشن فوتبال جهان، تصویری شایسته نیست.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال