توپ هرگز با او غریبه نیست
امیر قلعه‌نویی از آن نسل فوتبالیست‌هایی است که قبل از نشستن روی نیمکت، سال‌ها در متن بازی زندگی کرده‌اند.
ستون آخر- توپ برای بعضی‌ها فقط یک ابزار کار نیست؛ بخشی از حافظه آنهاست. سال‌ها می‌گذرد، نقش‌ها عوض می‌شود، پیراهن بازی جای خود را به لباس مربیگری می‌دهد، اما رابطه با توپ همان رابطه قدیمی باقی می‌ماند. این قاب هم از همان جنس است؛ مردی کنار زمین، با توپی زیر پا و نگاهی که انگار سال‌ها خاطره فوتبال را مرور می‌کند. تصویری ساده، اما پر از معنا برای کسی که تمام زندگی حرفه‌ای‌اش را در مستطیل سبز گذرانده. پشت این حرکت ساده، سال‌ها حضور در زمین، دویدن در میانه میدان، تصمیم‌گیری زیر فشار و تجربه مسابقه‌های بزرگ قرار گرفته است.
امیر قلعه‌نویی از آن نسل فوتبالیست‌هایی است که قبل از نشستن روی نیمکت، سال‌ها در متن بازی زندگی کرده‌اند. هافبک میانی بود؛ جایی در قلب زمین که بازیکن باید هم بازی را ببیند، هم مدیریت کند و هم برای دیگران تصمیم بگیرد. شاید همین تجربه است که امروز در قامت یک سرمربی نیز به کمک او آمده؛ مربی‌ای که مسئولیت یکی از دشوارترین مأموریت‌های فوتبال ایران را بر عهده دارد.
جام جهانی برای هر مربی یک آزمون بزرگ است، اما برای یک مربی ایرانی، این چالش ابعاد دیگری هم پیدا می‌کند. قلعه‌نویی قرار است نخستین سرمربی ایرانی پس از جام جهانی ۱۹۷۸ باشد که تیم ملی را در این رقابت‌ها هدایت می‌کند؛ اتفاقی که نزدیک به نیم قرن انتظار را پشت سر خود دارد. این فقط یک آمار تاریخی نیست؛ نشانه اعتمادی است که به دانش و توانایی یک مربی داخلی داده شده است.
در این تصویر خبری از سنگینی فشار دیده نمی‌شود، فقط یک مربی دیده می‌شود که هنوز با توپ احساس غریبی نمی‌کند؛ کسی که از زمین فوتبال آمده، مسیر طولانی مربیگری را طی کرده و حالا در آستانه مهم‌ترین تجربه حرفه‌ای خود ایستاده. این عکس یادآوری می‌کند پشت عنوان «سرمربی تیم ملی»، هنوز همان فوتبالیستی ایستاده که فوتبال را از زمین‌های مسابقه آغاز کرد و حالا رؤیای هدایت ایران در بزرگ‌ترین صحنه جهان را دنبال می‌کند.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
