علی آقای فوتبال هرگز تنها نیست
پروین نسلِ «برند شخصی» نبود؛ نسل نفوذ واقعی بود. همان آدم‌هایی که بدون نمایش، وزن داشتند.
سرمقاله - این‌جور وقت‌ها آدم بیشتر از هر چیز یاد حافظه فوتبال می‌افتد؛ حافظه‌ای که اگر نباشد، همه‌چیز تبدیل می‌شود به چند نتیجه و جدول و قرارداد. عیادت مهدی تاج از علی پروین، فقط دیدن یک پیشکسوت بیمار نیست؛ رفتن به ملاقات بخشی از تاریخ زنده فوتبال ایران بود. مردی که سال‌ها قبل از این‌که فوتبال ایران پر از دوربین و هیاهو شود، بلد بود چگونه تیم بسازد، رختکن را کنترل کند و از دل بحران، اقتدار را بیرون بکشد.
پروین نسلِ «برند شخصی» نبود؛ نسل نفوذ واقعی بود. همان آدم‌هایی که بدون نمایش، وزن داشتند. برای همین هم هنوز اسمش از خیلی از چهره‌های امروزی بلندتر شنیده می‌شود. کارنامه‌اش فقط در جام‌ها و قهرمانی‌ها خلاصه نمی‌شود؛ او یکی از آخرین بازمانده‌های دورانی است که فوتبال، بیشتر از پول، روی اعتبار آدم‌ها می‌چرخید.
فوتبال ایران اگر هنوز بخواهد ریشه‌دار بماند، باید قدر همین چهره‌ها را بداند، در حافظه رسمی و رفتار روزمره‌اش. بعضی آدم‌ها را نمی‌شود با آمار توضیح داد؛ باید فقط کنارشان و پای حافظه و خاطرات‌شان بود و فهمید که چه دوره‌ای را روی دوش‌شان حمل کرده‌اند و به قله افتخار رسیده‌اند.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
