همه برای یک پرچم سهرنگ
این دیدار نه تنها یک ملاقات ساده نبود؛ بلکه یادآوری بود که شجاعت، ایثار و فداکاری در هر نقطهای از زندگی ممکن است و ایرانی در هر زمینهای میتواند قهرمان باشد.
گزارش یک - صبح یکشنبه ۶ اردیبهشت یکی از اتاقهای بیمارستان ساسان تهران تبدیل به میدان دلدادگی ملیپوشان ایران به شجاعت یک "قهرمان وطن" شد؛ دیداری از جنس الهام از قلب و روح جوان ۲۲ ساله کرمانشاهی به نام حسین محمدی. همان رزمندهای که برای ایران پای لانچر ماند و در حملات دشمن، هر دو دست و پای خود را از دست داد اما فداکارانه لحظهای از دفاع دست برنداشت. حسین با این شرایط خاص، با لبخندی محکم و نگاهی پر از اراده، به استقبال اعضای تیم ملی ایران رفت.
امیر قلعهنویی، نخستین فردی بود که وارد اتاق شد. قدمهای استوارش با بغضی که در گلو داشت همراه بود؛ بغضی که از احترام، تحسین و تا حدی اندوه میآمد. پشت سر او، مهدی محمدنبی، احسان حاج صفی، شجاع خلیلزاده، علیرضا بیرانوند، روزبه چشمی، رامین رضاییان، حسین کنعانی و مهدی ترابی وارد شدند.
هوا پر از احساس بود و بغض در چهره بازیکنان، سرمربی، مدیر و سایر اعضای تیم آشکار، اما این بغض نه از غم، بلکه از سر به احترام ایستادن برای تقدیر از دلاوری این "جانباز بزرگ جنگ" بود. قلعهنویی و نبی، با صدایی لرزان، از رشادت و ایثار حسین سخن گفتند و او را "قهرمان ایران" نامیدند. حسین که در همان روز جانباز شدن، بزرگترین هدیه زندگی خود را هم دریافت کرده و فرزند تازهمتولدش، رقیه، که نمادی از امید، ادامه راه و زندگی است، چشم به جهان گشود.
حسین در این ملاقات خطاب به اعضای تیم ملی گفت: «شما هم مثل مثل ما، پرستاران و پزشکان حاضر در جمع، رزمنده هستید زیرا قرار است در خاک آمریکا برای ایران بجنگید و نام کشورمان را سربلند کنید.» این جمله انرژی و انگیزهای باورنکردنی در دل همه اعضای تیم ایجاد کرد.
قلعهنویی به همسر حسین نگاه کرد و با تحسین گفت: «دخترم، کربلا در کربلا میماند، اگر زینب نبود. شما هم زینبوار در کنار حسین ایستادهاید.» تقدیر از صبر و ایثار همسر حسین، شکوه دیگری به این دیدار افزود و نشان داد که شجاعت فقط در میدان جنگ نیست؛ گاهی در خانه، در قلب و در روح یک انسان نیز به اوج میرسد.
وقتی ملیپوشان اتاق را ترک کردند، نگاههایشان پر از نور، شور و انرژی بود. الهامی که از اراده یک رزمنده جوان و خانوادهاش تابیده بود، شعلهای در دل آنها روشن کرد تا در جام جهانی، با تمام وجود برای ایران بجنگند. این دیدار نه تنها یک ملاقات ساده نبود؛ بلکه یادآوری بود که شجاعت، ایثار و فداکاری در هر نقطهای از زندگی ممکن است و ایرانی در هر زمینهای میتواند قهرمان باشد.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
