آقای شماره یک

سرمقاله - «دروازه‌بان خوب از پدر و مادر خوب هم بهتر است.» این جمله را امیر قلعه‌نویی در جام ملت‌های آسیا و در دی‌ماه سال ۱۴۰۲ بر زبان آورد تا از همان روز بیش از پیش مشخص شود که علی‌رضا بیرانوند -یا همان علی بیروی فوتبالی‌ها- تا چه اندازه هم از نظر فنی و هم از نظر اخلاقی به مهره‌ای قابل اتکا و اعتماد برای ناخدای نیمکت تیم ملی تبدیل شده. بدون تعارف پس از دورانی که احمدرضا عابدزاده و سیدمهدی رحمتی در قفس توری تیم ملی بازی می‌کردند، هیچ دروازه‌بان دیگری نتوانسته ثبات و کیفیت را به اندازه‌ای که بیرو از خود نشان می‌دهد، نشان بدهد.

 بیرو علی‌رغم تمام دردسرها و اتفاقات، در کوران حوادث در مسیر خود ثابت‌قدم مانده و بدون تعلل و درنگ، حراست از آخرین سنگر ایران را به درستی انجام می‌دهد. بیرو که از یادآوری روزهای سخت و خاطرات تلخش در نوجوانی هیچ اِبایی ندارد و آن را افتخار هم می‌داند، عشایرزاده‌ای است که خاک ایران را با گوشت و پوست و استخوان لمس کرده و تاروپودش با دفاع از ایران عجین شده. برای عشایر یک بار سنگر دفاعی، مرزهای ایران است و بار دیگر هم دروازه‌ای که رؤیای یک ملت به آن بستگی دارد. انگیزه علی‌رضای ۲۰۲۶ به اندازه همان علی‌رضای جوان و لاغراندامی است که برای بار نخست به تیم ملی دعوت شد. حریص برای دفاع، تشنه رقابت، مستحکم و نترس. این همان چیزی است که ژنرال از یک گلر می‌خواهد.

بیرو اکنون وزنه‌ای غیرقابل چشم‌پوشی برای تیم ملی و برای هم‌تیمی‌هایش -به‌خصوص در خط دروازه- است. بیرو، سیدحسین، پیام یا محمد؛ همه یک هدف دارند و همه کنار یک‌دیگر به دفاع از قفس توری ایران فکر می‌کنند. مهم نیست چه کسی شماره یک باشد، مهم این است قلعه‌نویی ۴ دروازه‌بان خوب دارد که برای دفاع از ایران، پیوسته می‌خواهند بهتر و بهتر باشند.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال