سربازیِ مام وطن

سرمقاله- از بچگی آموخته‌ایم که وطن یعنی مادر. درست مثل مادر که از لحظه متولد شدن تا آخرین نفس کنار ماست و غم فرزند دارد، وطن نیز با فرزندان خود همین است اما با یک تفاوت ویژه. ممکن است مادر در لحظه مرگ فرزند بر بالین او نباشد و سال‌ها قبل دست از دنیا شسته باشد اما وطن هست و پیکر فرزند خود را در بالین می‌گیرد. وطن از دیرباز برای ما ایرانی‌ها مفهومی متفاوت و عجیب داشته؛ مفهومی که شاید نتوان آن را به سادگی بیان کرد اما می‌توان آن را از حلقه زدن اشک در چشم وقتی سرود ملی خوانده می‌شود و یا پرچم کشور بالا می‌رود، دریافت. بازیکنان تیم ملی نیز مثل همه ما از این قاعده مستثنی نیستند و مثل همه ما وطن و ایران جان را دوست دارند. بازیکنانی که افتخار سربازی در لباسی مقدس را بر دوش می‌کشند و مطمئناً به چیزی جز بالاتر رفتن با لباس ایران قانع نمی‌شوند. برای ما ایرانی‌ها و در فرهنگ ما، مادر و وطن هر دو یک معنا دارند و هر دو عزیز هستند و محترم. پسران ایران یاد گرفته‌اند که حب وطن، چیزی نیست که اکتسابی باشد و تو گویی که از روز ازل در وجودمان نقش بسته. پسران ایران می‌دانند که وطن می‌تواند زخمی باشد اما شکست‌خورده هرگز. پسران ایران آموخته‌اند که سرباز مام وطن بودن، خود جلوه‌ای از عشق است و چه عشقی بالاتر از عشق به میهنی به نام ایران.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال