«ش» مثل شهادت، «ط» مثل وطنم
چهل روز است که «مدرسه شجرهطیبه» دیگر وجود ندارد و غم بزرگ از دست دادن نوگلان همچنان روی دوش همه ایرانیها سنگینی میکند.
گزارش یک - محسن اثیمی - مثل هر روز صبح به این امید از خواب بیدار شدند که به مدرسه بروند و بعد از چند ساعت کوله پشتیشان را بردارند و به خانه برگردند. شاید کلاس اولیها به نشانه «ط» رسیده بودند تا کلمه «وطن» را بخوانند، بنویسند و تمرین کنند بیآنکه بدانند چند ساعت دیگر از بین ما پَر میکشند. شاید هم نشانه «ش» را تمرین میکردند تا بیشتر با مفهوم «شهید» آشنا شوند. کودکانی معصوم که با هزاران امید درس میخواندند تا معلم، دکتر، مهندس و دانشمند شوند بیخبر از آنکه موشکها و بمبهای رژیم خبیث آمریکا و کودککش اسرائیل بر سرشان فرود میآید؛ اوج رذالت و پَستی؛ اوج خباثت و بیرحمی.
چند ساعت بعد از اینکه به مدرسه رفتند پدران و مادرانشان به دنبال یافتن اثری از آنها بودند. کودکان، بیگناه رفتند اما وجدانهای ناآگاه باز هم بیدار نشدند. تمام دنیا میداند که زدن مدرسه جنایت جنگی است ولی آنهایی که خوی وحشیگریشان جهان را در برگرفته چیزی از انسانیت نمیفهمند.آنها رفتند اما یاد و نامشان همچنان زنده است. فریاد مظلومیتشان توسط اعضای تیم ملی فوتبال ایران در جهان پیچید. دنیا این صدا را شنید اما خودش را به نشیدن و ندیدن زده است. برخی از افراد و نهادها که در مورد کوچکترین موارد رخ داده در دنیای حیوانات واکنش نشان میدهند مشخص شد که بویی از انسانیت نبردهاند؛ انگار نه انگار که گلهایی پر پر شدند که نبود هر کدامشان خانوادههای زیادی را داغدار کرده است.
شاید خیلی از آنها آرزو داشتند ورزشکار حرفهای شوند اما خباثت آمریکا و رژیم صهیونیستی آرزوهای کودکانهشان را از بین برد.فوتبالیستها و ورزشکاران زیادی یاد این کودکان را گرامی داشتهاند و خیلیها هم برای بازسازی مدرسه شجره طیبه پا پیش گذاشتهاند.
چهل روز است که محمدعلی و علیاکبر کریانیپاک و دوستان و همکلاسیهایشان، دیگر در میان ما نیستند. چهل روز است که «مدرسه شجرهطیبه» دیگر وجود ندارد و غم بزرگ از دست دادن نوگلان همچنان روی دوش همه ایرانیها سنگینی میکند. این غم را تا ابد با خود همراه داریم و البته در کنار آن برای ساختن «شجره طیبهای دیگر» تلاش میکنیم. همه جامعه از جمله فوتبال باید دین خود را به این خطه ادا کند.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
