ستون آخر- احسان محمدی - یکی از نقدهای سالیان گذشته به تیم ملی فوتسال بانوان، میانگین سنی بالای آن بود. فارغ از اینکه چه کسی سرمربی تیم است، برخی کارشناسان و روزنامه‌نگاران معتقد بودند تقریباً همیشه فهرست ثابتی از بازیکنان به اردو دعوت می‌شوند، فرصت چندانی به جوان‌ترها داده نمی‌شود و همین مسئله باعث شده شور و شوق لیگ کاهش پیدا کند، چراکه عملاً درهای تیم ملی بسته به نظر می‌رسد. به شخصه معتقدم هیچ مربی‌ای، در هیچ سطحی، چشم خود را بر بازیکن باکیفیت نمی‌بندد و اعتبارش را برای رودربایستی یا تعارف خرج نمی‌کند. همان‌قدر که بازیکنان به دنبال موفقیت هستند، مربیان نیز دستاوردهای حرفه‌ای خود را مهم می‌شمارند. چرا باید یک مربی موفقیت خود و تیمش را فدای بازیکنی کند که دوران او به پایان رسیده و در عوض، یک ستاره آماده و مؤثر را پشت خط نگه دارد؟
شهرزاد مظفر مربی و مدرسِ کارآزموده‌ای است، در فوتسال صاحب ایده و قابل اعتماد است، تجربه‌های ملی و بین‌المللی ارزشمندی دارد و اهل تعارف و نان قرض دادن نیست. او از تغییر نسل و میدان دادن به بازیکنان تازه‌نفس می‌گوید. جام جهانی را پشت سر گذاشته‌ایم و زمان آن رسیده که برای تورنمنت‌های پیش‌رو، جوان‌ترها به اردو دعوت شوند، در دیدارهای تدارکاتی محک بخورند و به‌تدریج پیراهن تیم ملی را از نسل پیشین تحویل بگیرند، نسلی که به اندازه توانش کوشید، با امکانات کم، مسیر بلندی را پیمود و راه را هموار کرد. این نسل عزیز و شریف بود، اما به جبر زمان و قاعده‌ای که در همه جای جهان جاری است، باید جای خود را به نسلی تازه‌نفس‌تر بدهد. قدردان تلاش‌هایشان هستیم و امیدواریم نسل جدید، که به‌زودی ترکیب تیم‌های ملی را شکل می‌دهد، فراموش نکند چه پیراهن ارزشمندی را به امانت گرفته است، پیراهنی که باید بر اعتبار آن بیفزاید و روزی آن را به نسل بعدی بسپارد.
و اما واقعیت این است که لیگ‌های فوتبال و فوتسال زنان با نظم مطلوبی برگزار می‌شود، سطح فنی بازیکنان رو به رشد است و تماشای مسابقات می‌تواند در سبد تفریحات خانوادگی جای بگیرد. حمایت، حلقه مفقوده‌ای است که می‌تواند آینده این ورزش را روشن‌تر کند و دل دختران فوتبالیست و فوتسالیست را گرمتر کند و آنها با سخت‌کوشی بیشتر برای پیشرفت تلاش کنند.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال