پرواز امید در کاروان دختران ایران
صور این است که هر کدام، صدای دختری است که در شهری کوچک توپ را دنبال میکند و حالا چشمش به این تیم است.
گزارش یک- در دل آسمان، جایی میان ابرهایی که زیر نور خورشید استرالیا برق میزنند، میشود معنای دیگری از فوتبال را فهمید. هواپیما با سرعتی مثالزدنی پیش میرود و مقصد، گلدکوست است؛ شهری ساحلی در شرق استرالیا که این روزها میزبان بخشی از رقابتهای جام ملتهای آسیا زنان است. اما برای دختران ایران، این سفر فقط یک حضور در تورنمنت نیست؛ این پرواز، سفری برای دفاع از شأن و اعتبار فوتبال بانوان ایران است.
کاروان تیم ملی فوتبال زنان ایران خوب میداند که در این رقابتها، نامها و سابقهها سنگیناند. برخی رقبا سالهاست در جام جهانی و همین تورنمنت آسیایی رفتوآمد دارند، لیگهای حرفهای منظم دارند و سرمایهگذاری ساختاری کردهاند. تیمهایی با بدنه فنی قدرتمند، بازیهای تدارکاتی بینالمللی و بازیکنانی که در اروپا و شرق آسیا تجربهاندوزی کردهاند.
از نظر فنی، این رقبا بازی مبتنی بر مالکیت، انتقال سریع از دفاع به حمله و پرس منظم در میانه میدان را در دستور کار دارند. برخی دیگر با تکیه بر سرعت در کنارهها و ضربات ایستگاهی، بازی را به جزئیات میبرند؛ جایی که کوچکترین اشتباه مجازات میشود.
اما روایت ایران، روایت مقایسه صرف نیست. این تیم با ذهنیتی متفاوت آمده است. هدف، صعود به هر قیمت یا تحقق یک اتفاق غیرممکن نیست. هدف، ایستادن است. ایستادن در زمین، مقابل رقبایی که شاید روی کاغذ برتر باشند، اما در میدان باید برای هر متر بجنگند.
این تیم آمده تا نشان دهد فوتبال زنان ایران، با همه محدودیتها، زنده است؛ نفس میکشد و پیش میرود.
در این پرواز وقتی از پنجره به پایین نگاه میکنیم، ابرها شبیه سکوهای یک ورزشگاهاند؛ سفید و بیانتها. تصور این است که هر کدام، صدای دختری است که در شهری کوچک توپ را دنبال میکند و حالا چشمش به این تیم است. بازیکنان ایران در این تورنمنت نماینده نسلی هستند که میخواهد دیده شود؛
نسلی که تمرین کرده، زمین خورده، دوباره بلند شده و حالا در خاک استرالیا، پیراهن کشورش را به تن دارد.
رقبا قدرتمندند، اما انگیزه ایران از جنس دیگری است. این تیم آمده تا ثابت کند حضورش اتفاقی نیست. حتی اگر نتیجهها سخت باشند، حتی اگر فاصلهها در تجربه و امکانات محسوس باشد، هر دقیقه بازی فرصتی است برای ساختن آینده.
دفاع از فوتبال زنان ایران، یعنی جنگیدن با احترام، بازی کردن با شجاعت و بازگشتن با سری بالا و شاید مهمترین دستاورد این سفر، همین باشد:؛ این که در آسمان گلدکوست، امید هنوز پرواز میکند.
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
