ستون آخر - احسان محمدی - این هم از بازیهای روزگار است که یکبار دیگر در ذهن من اسم «محمد پنجعلی» کنار «بهرام بیضایی» آمد. مهر ۱۳۷۰. تیم ملی ایران قهرمان مسابقات آسیایی پکن مقابل الجزایر قهرمان آسیا ایستاد. مسابقهای که اسمش «جام بینقارهای» بود.
برای ایران احمدرضا عابدزاده ـ محمد پنجعلی، رضا حسنزاده، مجتبی محرمی، جواد زرینچه، مهدی فنونیزاده، حمید درخشان، سیدمهدی ابطحی، مجید نامجومطلق، علیاصغر مدیرروستا و صمد مرفاوی بازی را شروع کردند. همزمان با سوت آغاز دیدار از شبکه دیگر «باشو غریبه کوچک» ساخته «بهرام بیضایی» پخش شد. یک بدسلیقگی محض! برای من که ۱۲ سالم بود و در شهری کوچک لب مرز از جنگ جان به سلامت بُرده بودم هر دو موضوع جذاب بود، هم «باشو» که شبیه خودم بود و جنگزده و هم فوتبال که قصههایش را از «کیهان ورزشی» و «دنیای ورزشی» میبلعیدم. یک دقیقه باشو میدیدم، دو دقیقه فوتبال! وسط دو نیمه «نادر محمدخانی» به جای کاپیتان «پنجی» آمد توی زمین.
این بازی به نوعی بازی خداحافظی مردی بود که بیش از یک دهه در قلب دفاع ایران میدانداری میکرد. دفاعی که زیر توپ نمیزد، باهوش بود، علیرغم قامت کوتاه با جسارت سر میزد، پاسهای کوتاه میداد، در قطع توپ مهارت داشت و سلطانی بود برای خودش.
آخرین بار او را در ورزشگاه آزادی پا به توپ دیدم. دیدار پرسپولیس مقابل ستارههای آث میلان. هنوز همان بود که میشناختم، منتهی گذر زمان حرکاتش را اسلوموشن کرده بود. دیشب خبر درگذشت استاد بیضایی را شنیدم، تلخکام خوابیدم و امروز خبر کسالت محمد پنجعلی. مدتی است با بیماری دست به گریبان است و همه امیدواریم با همان هوش ذاتی دریبلش کند، دوباره با لبخند برگردد به زندگی. روحت شاد استاد بیضایی، عمرت دراز آقای پنجی...
منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال
