به قلم؛اردشیر لارودی
تیم ملی به معنای واقعی کلمه، غافلگیرمان کرد! گلهای ۵گانهای که مردان ملی وارد دروازه سوریه کردند، اهمیتی چندبرابر دارد!
نحوه بازی در دالان پنالتی حریف و چگونگی به بازی گرفتن توپ - که زیر پای آتشبیاران خط حمله، خوب پابهپا میشد- از قابلیتی حکایت داشت که پیش از این در دستور کار تیم ملی قرار نداشت! خلق آگاهانه و ارادی صحنههای گل!
در روزی که سردار آزمون هم غایب بود، جهانبخش، انصاریفرد و مهدی طارمی یک مجموعه خوشنقش و جور را تصویر کردند! حرکات دارای ویژگی و عملیات مخصوص مهاجمان نوک خوب به اجرا درمیآمد! تغییر مکان و جابهجایی و خلق فرصتهای نوپدید در هر لحظه، مهارتی بود که به وجهی کامل، از مثلث خط حمله سرمیزد! تیم ملی، ۹۰ دقیقه و بیشتر، ایستا و کمتحرک و چشمدوخته به ارسالهای بلند، نبود! پرسینگ و فشاری که هر دم بر شدتش افزوده میشد، دفاع سوریه را بیدفاع میکرد! تیم ملی با حمله دفاع میکرد! مهدی طارمی ۳ گل زد که امکانش وجود داشت به اسم انصاریفرد هم نوشته شود! در این میان جهانبخش و صیادمنش جوان هم وزنهای بودند برای تمام کردن بازی! ولی روز، روز طارمی بود که همه حرکاتش بیعیب و نقص مینمود!
سهشنبه، بازی دیگری را تجربه خواهیم کرد! سهشنبه قابلیت بازی مالکانه تیم ملی را به ارزیابی خواهیم نشست! سهشنبه تازگیهای دیگری از بازی تیم ملی را خواهیم دید!
