حیف شد اما دوباره برمیخیزیم ...
با هم گذر میکنیم و یک روز کنار هم جشن میگیریم که شعار ما در روزهای پیروزی و ناکامی تا همیشه این است: «تا پای جان برای ایران».
سایت رسمی فدراسیون فوتبال؛ احسان محمدی- «آخ! و حیف شد!» شاید پرتکرارترین واژهها بین ایرانیان در چند روز گذشته شد.
به خصوص وقتی دیدار فینال بین اردن و قطر برگزار شد. دیداری که شاید حتی پیشگوها هم نمیتوانستند از آن بگویند. جایی که عقابهایی مثل ایران، عربستان، ژاپن و کره جنوبی در آسمانش پرواز میکردند چطور ممکن بود قطر و اردن فینالش را برگزار کنند؟
اما فوتبال همین است، با همین آخها و حیفها عاشقش شدیم، با لحظات درخشانی مثل نیمه دوم مقابل ژاپن، با ثانیههای مبهوتکنندهای مثل آنچه مقابل قطر رخ داد و تا ساعتها باورمان نمیشد که مروارید قهرمانی اینطور از کف دستمان لغزید.
اما ما سزاوار قهرمانی بودیم، حتی وقتی دقایقی بازی از دستمان در رفت، ما شایسته ایستادن بر بام آسیا بودیم حتی وقتی تیر دروازه هم سر ناسازگاری داشت، حق ما قهرمانی بود حتی وقتی بیشترین موقعیت گل را ساختیم و هدر دادیم و ...
اما تمام شد، خاطره شد، از آن خاطرات تلخ، گزنده به سانِ کژدمهایی که یادآوریاش به استخوان عاشقان ایران و فوتبال نیش میزند، تمام شد و به پشت سر تعلق دارد، باید از آن یاد بگیریم چون زندگی ادامه دارد و فوتبال تمام نمیشود. این تیم ملی خیلیها را دوباره با فوتبال آشتی داد، این دستاورد اندکی نیست، تیم ملی دوباره نقطه وصل شد، عشق مشترک شد اصلاً همین که حال خیلیها از شکست بد شد، این یعنی با همه اختلاف نظرها ما هنوز تیمی داریم که میتوانیم پیرامون آن شادمان یا دلشکسته شویم.
حساب آنها که فارسی حرف میزنند اما در زمین حریفان ایران توپ زدند، با کلمههایشان گل به خودی زدند جداست، دیر میفهمند که دروازه را اشتباهی گرفته بودند، دیر میفهمند که به سمت شکار اشتباهی شلیک کردند، به زانوی پسران سرزمین مادری نیزه فرو کردند ...
روزهای غم و شادی در فوتبال کم ندیدهام، اعتراف اگر بکنم شکستهایی بوده که هنوز جایشان مثل یک زخم کهنه درد میکند. یادم نرفته، حتی دقیقه و ثانیهاش را حفظم، اما هنر این است که از آنها درسی بگیریم که دوباره تکرارش نکنیم.
در المپیک آتن وقتی جودوکاری از یونان شکست خورد، رو به خبرنگاری که با اصرار از او میخواست حرف بزند با بغض گفت:«درسته که مدال نگرفتم اما مادرم هنوز دوستم داره!» حالا وسط قضاوتهای تند و تلخ، وسط نیش و کنایههایی که وجود دارد و باید صبوری کرد و پذیرفت، باید نقدهای درست را روی چشم گذاشت و تسویه حسابهای شخصی را تاب آورد میشود همین جمله را گفت که «درسته که قهرمان جام ملتها نشدیم اما هنوز فوتبال را دوست داریم و به جای سوگواری وقتش است به سمت آینده برویم، با پسرهایی از همین سرزمین دوباره تیم ملی را از نو بسازیم و به مسابقات پیش رو فکر کنیم، به مقدماتی جام جهانی، به روزهایی که دوباره «تیم ملی» باید به میدان برود.»
هر صاحب قلم و کلامی، هر پیشکسوت و کارشناسی، هر مدیر و مسئولی که دلش برای «ایران» میتپد به قسمتی از راه حل تبدیل شود. این تیم ملی یک ملت است، همانطور که مردم در شادی و اندوهش شریکند وقت آن است که دوباره از این تلخی گذر کنیم، ما باید دوباره بایستیم، حتی تن زخمی و خسته و دلخور و شکسته، باید دوباره سر پا بایستیم که هیچ راهی جز این نداریم، این کاری است که رقیبان ما هم میکنند. قطعاً نقدهای صریح و حتی گزنده را باید پذیرفت، شنید و ایستاد ...
ما ایرانیم. از پس قرنها رنج و جنگ به اینجا رسیدهایم، از این تلخی هم گذر میکنیم، با هم گذر میکنیم و یک روز کنار هم جشن میگیریم که شعار ما در روزهای پیروزی و ناکامی تا همیشه این است: «تا پای جان برای ایران».
