مستقیم از قطر_«دویدن با یوزپلنگهای ایرانی»(7)کری خوانی در لوسیل به سبک ایرانی!
پاویون ایران.
دوحه؛ احسان محمدی- اسم «لوسیل» را از گلی کمیاب در قطر برداشتهاند، منطقهای در قطر شامل مناطق مسکونی، استراحتگاههای جزیرهای، مناطق تجاری، فروشگاههای لوکس و امکانات تفریحی و یک زمین گلف، جزایر مصنوعی ساخته بشر و چندین منطقه تفریحی است. کشورهای حاضر در جام ملتها هر کدام این فرصت را دارند تا در منطقه لوسیل غرفهای داشته باشند.
با مترو به لوسیل میرسیم، از کنار ورزشگاه لوسیل رد میشویم، استادیومی که فینال جام جهانی ۲۰۲۲ آنجا برگزار شد، نورپردازی فوقالعادهای دارد و ناخودآگاه یاد لیونل مسی و آن عبای سیاه عربیاش میافتم، استادیوم انگار زیر نور ماه خوابیده است، هیچ نشانی از آن فریادها و هیجانهای دو سال پیش ندارد.
لوسیل را با برجهایش از دور میشود تشخیص داد.
برجهای لوسیل پلازا یا مجتمع لوسیل پلازا مجموعهای از چهار برج اداری در میدان السعد در بلوار تجاری، لوسیل، قطر است. این چهار آسمان خراش شامل دو ساختمان ۳۰۱ متری (۹۸۸ فوت) و دو ساختمان ۲۱۵ متری (۷۰۵ فوت) هستند. لوسیل پلازا در مجموعه چهار برج، دارای ۲۴۰ طبقه است که با نور آبی پوشیده شده، شهر را شب با نور زنده کردهاند وگرنه ساختمانهای بلند و بیروح که دیدن ندارد. تقریباً هیچ دو برج بلندی یک نور ندارند.
غرفه اول ایران است، برج آزادی، نشانههایی از معماری ایرانی_اسلامی، صنایع دستی و البته آش! این یکی را میفروشند. کاسهای ده ریال. چیزی رایگان نیست، در واقع غرفهها ترکیبی از میراث فرهنگی، اقتصاد و گردشگری است. همه کشورها سعی کردهاند دستکم دکور محترمی داشته باشند. بعضیها سوت و کورند، بعضی با بزن و بکوب و اجرای موسیقی جلب توجه میکنند.
مهدی حب درویش پسر فوتبالیستی که با هر وسیلهای روپایی میزند برنامه اجرا میکند، بعضی کارهایش مثل روپایی زدن با ساچمه شبیه شعبدهبازی است. برایش دست میزنند، روی تیشرتش اسمش را نوشته با تاکید بر این نکته که نامش در کتاب رکوردهای گینس ثبت شده است.
سرمشوقها پرچم بزرگ ایران را باز میکنند و با طبل و شیپور شهرآشوبی میکنند. «ایران قهرمان میشه، خدا میدونه حقشه، به لطف یزدان و بچهها، ایران قهرمان میشه، ایران قهرمان میشه …»
مردم جمع میشوند، عکس و فیلم میگیرند و دست میزنند، اینجا همه از قدرت فوتبال ایران حرف میزنند، برخلاف نقدهایی که از درون داریم و اینکه سالهاست فاتح این جام نشدهایم ولی حتی هواداران تیمهای رقیب که لباس کشورشان را پوشیدهاند به ما که میرسند از ایران و فوتبالش میگویند. علی دایی، مهدی طارمی و سردار آزمون را بیشتر از بقیه میشناسند.
هندیها در غرفهشان یک فیلم سینمایی اجرا میکنند. چنان سر و صدایی راه انداختهاند که صدای ساز و آواز قرقیزها و تاجیکها شنیده نمیشود. کشورهای عربی هم شروع میکنند. این وسط انصافاً استرالیا یک قاره دیگر است، بندگان خدا انگار پرت شدهاند وسط یک لیگ متفاوت. خوانندهشان، سبک موسیقی، لباس پوشیدنش با آن کلاه کابویی قشنگ غریبه بودنش را داد میزند.
غرفهها را با همکاری سفارتخانهها برپا کردهاند، عموماً نشانی از فوتبال ندارند، در واقع یک کارناوال فرهنگی برای معرفی کشورها به بهانه جام ملتهاست.
قطریها چند توپ فوتبال رنگی و پیراهن شماره ۱۰ همه تیمها را هم در سازههای رنگی و پرنور نصب کردهاند اما فضا ورزشی نیست. چیزی شبیه قدم زدن روی پل طبیعت است یا دور دریاچه چیتگر. با پاپ کورن و ساندویچهای کوچک. البته عمانیها سخاوتنمندترند و نوعی شیرینی کوچک را رایگان به مهمانها تعارف میکنند.
هر روز دو بار اینجا رژه کشورهاست، تعدادی هنرمند با حرکات موزون و ناموزون مسیر را میروند، طبل میزنند، پرچم تکان میدهند و تشویق میشوند. ایرانیهایی که لوسیل آمدهاند با ما سرود قهرمانی را همخوانی میکنند، در یکساعتی که لوسیل هستیم فکر میکنم اگر قهرمان شویم قطر میرود جایی کنار خاطرات خوشایند فوتبالی تاریخ ما … ویدیوهایی از تجمع هواداران امارات پخش شده.
برخلاف بعضی از دوستان که تلخ شدهاند به نظرم این هم جزیی از کارناوال جام ملتهاست، ما لبخند میزنیم و از تیم میخواهیم محکم و مردانه بازی کند و پیروز شود، چیزی به اسم شل بازی کردن، سیاستمدارانه باختن برای دوم شدن درگروه و حرفهایی مثل این با ذات فوتبال جوانمردانه در تضاد است، میخواهیم قهرمان بشویم؟ باید همه را شکست بدهیم. ما ایرانیم و تا پای جان وفادار.
