تاپای جان،برای ایران،فارغ از هیجان!
یوزهای ایرانی به لحاظ کسب نتیجه با دو برد متوالی کار صعود را تکمیل کردند آنهم در شرایطی که دو مدعی شرق آسیا یعنی کره جنوبی و ژاپن کارشان به بازی سوم کشید و از نظر کسب نتیجه به هیچوجه انتظارات را برآورده نکردند.
*علیرضا دهقانی_نگاه احساسی در فوتبال ایران گاهی تبدیل به انرژی شده اما بعضا باعث ایجاد اتمسفری شده است که فشار روانی را گسترش داده و منتقل کرده است.
بازی نوستالژیک ایران _ استرالیا یک نمونهی نادر از تبدیل احساس به شور و شعف بود و موارد زیادی را سراغ داریم که هیجان و احساس عرصهی کار را خاکستری کرد. ترکِ عادتِ غلط در این بازه زمانی که همانا سوار شدن بر امواج تفکر بر پایه احساس و جاری کردن هیجانی توام با غفلت بر زبان است یک ضرورت اساسی از طرف طیف وسیع هوادار تیم است.
هواداری که عاشق تیم ملی کشورش است باید در این مقطع واژهی "یار دوازدهم" را با همراهی و همدلی با ملی پوشان معنا کند.
تجربه و سابقهی دیدارهای تیم ملی کشورمان در ادوار گذشتهی جام ملتها ثابت میکند که یوزهای ایرانی در جریان این تورنمنت و بازی به بازی گرم میشوند.
فلاش بکی به سال ۱۹۹۶ خاطرنشان میکند که موتور تیم ملی ایران بازی به بازی گرمتر میشود.
حال که کار صعود به دور حذفی قطعی شده است ،دیدار با امارات میتواند به مثابه رونمایی از چهرهی اصلی شاگردان امیرقلعه نویی باشد،مضافا اینکه حالا سرمربی تیم ملی به شناخت لازم از مردانش در اتمسفر جام ملتها رسیده است.
همان اتمسفری که ژاپن را در دو مصاف با ویتنام و تایلند به دردسر انداخت و کره جنوبی را در تقابل با اردن جان به لب کرد.
آوردگاه آسیایی با دیدارهای تدارکاتی تفاوتی از عرش تا فرش دارد و شارژ روحی تیمها ناشی از حمایت طیف هواداران تاثیری شگرف در کسب نتیجه دارد.
حال یکصدا و البته رساتر خواهیم گفت تا پای جان ،برای ایران با ملی پوشان، فارغ از هیجان.
*گزارشگر و مفسر صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
