مستقیم از قطر_«دویدن با یوزپلنگ‌های ایرانی»(2)/پر شورها روی سکوها

دوحه- احسان محمدی/معماری این ورزشگاه نمادهای فرهنگی قطر را در نمای مواج خود نشان می‌دهد. این ورزشگاه به منظور رعایت این موارد از مصالح و روش‌های ساختمانی سازگار با محیط زیست ساخته شده‌است. در طراحی بخش‌های بیرونی اضافه شده به این استادیوم از فرم تپه‌های شنی الهام گرفته شده‌است که در بیابان‌های اطراف این استادیوم موجود هستند. در نمای این استادیوم نیز از نقوش سنتی مانند: جانوران بومی، کویر، اهمیت خانواده، سپرهای جنگی و گیاهان این کشور که هر یک ریشه در میراث تاریخی این کشور دارد استفاده شده‌است.

بیرون استادیوم عراقی‌ها با تکان دادن پرچم‌های عراق تلاش می‌کردند هواداران را دور هم جمع کنند و جشن‌های کوچک بسازند. عراق کشوری با بافت جمعیتی متفاوت است، ترکیب عرب، کُرد، ترکمان، آشوری، ارمنی، شیعه، سنی، یهودی و … جامعه‌ای با دیدگاه‌های مختلف ساخته است اما اینجا دور یک پرچم، یک نام و یک تیم جمع شده بودند و با هم فریاد می‌زدند:«بالروح، بالدم، نفدیک یا عراق». که ترجمه‌اش می‌شود: روح و خون ما فدای تو عراق.

این جادوی فوتبال است که افرادی با گرایش‌های فکری و اعتقادی مختلف را گرد هم می‌آورد. بعضی از هواداران از انگلیس، کانادا و کشورهای هم‌جوار آمده بودند. قطری‌های در غرفه‌هایی نزدیک ورودی گیت‌های اصلی پرچم دو تیمی که مسابقه می‌دهند را رایگان بین هواداران توزیع می‌کنند. هم پرچم کوچک دستی و هم پرچم بزرگ یک نفره. این کارها برای رنگ‌ و بو بخشیدن بیشتر به فضای استادیوم است.

بعضی از هواداران عراقی که تی‌شرت ایران را تن من دیدند، جلو می‌آمدند و پرچم عراق را می‌دادند و عکس یادگاری می‌گرفتند، برخوردها دوستانه بود و اسم علی دایی را مدام تکرار می‌کردند و چند نفری هم مهدی طارمی را.

در گوشه‌ای دیگر هواداران اندونزی کارناوال موسیقی راه انداخته بودند. جمعیت قابل توجهی در قطر دارند و همین باعث شده بود قرمزپوش‌ها تنها نباشند. اما فضای اصلی دست عراقی‌ها بود. چند سر مشوق با طبل هواداران را نظم می‌دادند، علیرغم اینکه اعلام شده بود استفاده از بلندگوی دستی ممنوع است اما رئیس کانون هواداران عراق که پسر قد بلند و موبافته‌ای بود با بلندگوی دستی به همان سبکی که از هواداران کشورهای عربی دیده‌ایم شعار می‌داد و پاسخ می‌گرفت.
قبل از دقیقه ۲۰ به گل رسیدند، مهندعلی مهاجم خطرناک این تیم گل اول را زد.

اما مارسلینو فردینان روی کندی خط دفاع عراق بازی را به تساوی کشاند، سکوها دوباره از عراق به شدت حمایت کردند و گل دوم از راه رسید. اسامه رشید قبل از سوت پایان نیمه اول‌ گل زد. هواداران عراق اما نگران بازی با ژاپن یا به قول خودشان «یابان» بودند. تیمی که خیلی‌ها معتقدند فراتر از آسیا بازی می‌کند و ما امیدواریم در فینال ملاقاتشان کنیم.

نیمه دوم عراق باز گل زد تا نتیجه ۳-۱ در نخستین روز و پیش چشم بیش از ۱۷ هزار تماشاگر خوشایند باشد و امروز روزنامه‌های قطری از شروع با صلابت آنها بنویسند. تیمی که البته در این مسابقه نشان داد ضعف‌های آشکاری در بازیسازی و خط دفاعی دارد اما دو مهاجم این تیم به شدت خطرناکند.
جشن خیابانی بعد از بازی در اطراف استادیوم‌ و مترو بخشی از لذت‌های این مسابقات است، هواداران دیگر کشورها رو به عراقی‌ها می‌گفتند: مبروک! مبروک!