صاحب صد گونه عنوان بودی «زاگالو»!
او انگار کنار نیمکت برزیل به دنیا آمد، همانجا بزرگ شد و همانجا باید به خاک سپرده شود. مردی که نامش با تیم ملی برزیل گره خورده است.
سایت رسمی فدراسیون فوتبال، احسان محمدی- بعضی از اسمها در تاریخ فوتبال نمادین هستند، بخشی از اعتبار این ورزش پر هوادار، آنها یا به عنوان بازیکن و مربی یا داور و مدیر چیزهایی به فوتبال اضافه کردهاند که فقدانشان با اندوه همگانی همراه است حتی اگر هموطن تو نباشند. ماریو زاگالو بدون شک در این لیست قرار میگیرد.
زاگالو از آن دسته ستارههای بیهمتایی است که هم به عنوان بازیکن در دو جام جهانی 1950 و 1962 فاتح جام جهانی شده است و هم در جام جهانی 1970 و 1994 کنار طلاییپوشان بر بام فوتبال دنیا ایستاد. او انگار کنار نیمکت برزیل به دنیا آمد، همانجا بزرگ شد و همانجا باید به خاک سپرده شود. مردی که نامش با تیم ملی برزیل گره خورده است.
زاگالو با آن عینک و موهای سفید نماد خلاقیت، دانش و نوآوری در دنیای فوتبال بود. برزیل را با نمایشهای دلبرانه محصول دانش او میدانستیم. اما قصه مشترک ما و ماریو زاگالو به عصری برمیگردد که کویت در فوتبال آسیا تیم مقتدری بود و با ایران نبردی شانه به شانه داشت. زمانی که از آسیا و اقیانوسیه تنها یک تیم به جام جهانی میرفت.
کویتیها برای مقابله با ایران-قدرت اول قاره- سرمربی قهرمان جهان را به خدمت گرفتند. ماریو زاگالو روی نیمکت در فینال جام ملتهای آسیا در سال ۱۹۷۶ مقابل ایران ایستاد. حشمت مهاجرانی 23 خرداد 1355 با این ترکیب در ورزشگاه لبریز از تماشاگر مقابل شاگردان او ایستاد: منصور رشیدی، حسن نظری، بیژن ذولفقارنسب، نصرالله عبداللهی، آندارنیک اسکندریان، علی پروین، پرویز قلیچخانی (کاپیتان)، ابراهیم قاسمپور، علیرضا خورشیدی، ناصر نورایی (غلامحسین مظلومی) و حسن روشن.
در آن فینال به یاد ماندنی علی پروین دقیقه 71 با یک ضربه زیبا دروازه کویت را فتح کرد تا ایران قهرمان جام ملتهای آسیا شود.
وقتی رقابت برای صعود به جام جهانی 1978 آرژانتین به اوج رسید، کویت برای اعاده حیثت و آزمودن بخت صعود بار دیگر مقابل ایران ایستاد. این مسابقه نزد افکار عمومی آنچنان پرهیجان بود و اهمیت داشت که برای رجزخوانی ترانهای ساختند با ترجیعبند: « تو برزیل مرد میدان بودی زاگالو.... صاحب صدگونه عنوان بودی زاگالو!»
این ترانه و البته تلفظ خوشآهنگ نام «زاگالو» باعث شد او از هر مربی دیگری در ایران شناختهتر شود و جایی در خاطره جمعی کسانی پیدا کند که خیلی هم با فوتبال آشنا نشدند. همان کسانی که احتمالاً امروز وقتی خبر درگذشت مربی شهیر برزیلی را شنیدند زیر لب زمزمه کردند:«صاحب صدگونه عنوان بودی زاگالو»!
آن مسابقه را هم ایران با گل غفور جهانی 1-0 برد و به جام جهانی رفت.
روحش در آرامش که به زیبایی فوتبال کمک کند.
